‘Beloning voor ontwikkeling die ik laatste twee jaar heb doorgemaakt’

Cindy Burger maakt voor het eerst deel uit van het Fed Cupteam als onze landgenotes het 6 en 7 februari in Moskou opnemen tegen Rusland in de eerste ronde van de Wereldgroep.

De 23-jarige Burger vormt met Kiki Bertens, Richel Hogenkamp en Arantxa Rus de selectie voor het treffen met de verliezend finalist van vorig jaar. Captain Paul Haarhuis kwam bij Burger terecht toen de nummer drie van Nederland op de wereldranglijst, Michaëlla Krajicek (tevens een dubbelspecialiste), geblesseerd moest afhaken.

Burger gaat er niet vanuit meteen in actie te komen. "Het zou heel leuk zijn als ik kan spelen, maar daar ga ik op dit moment niet vanuit. Ik heb de Fed Cup nog nooit meegemaakt, dus voor mij is het heel leerzaam om met het team toe te werken naar die wedstrijden. Het is helemaal mooi dat dat in de Wereldgroep is. Tegen een topland als Rusland spelen is een mooie ervaring. En het team heeft tot nu toe laten zien dat ze op een heel hoog niveau kunnen spelen."

Haarhuis gaf de voorkeur aan Burger boven Lesley Kerkhove, die eerder al eens deel uitmaakte van de landenploeg. "Paul belde mij op en zei 'ik vind dat je een goed jaar hebt gehad en ik vind dat je het hebt verdiend.' Het is voor mij ook echt wel een beloning voor het werk en de ontwikkeling die ik de laatste twee jaar heb doorgemaakt." Burger maakte de afgelopen jaren een gestage opmars op de WTA-wereldranglijst. Elk jaar zette ze een mooie stap voorwaarts. Van 672 (aan het einde van 2012) naar 298 naar 224 naar 185 (aan het einde van vorig seizoen).

Debuut Australian Open

De Volendamse, die traint bij Tennisschool De Kloek/Van Gelderen Tennis Academy in Middenbeemster en met Freek Tissink de wereld rondreist, maakte dit jaar haar debuut in de kwalificaties van de Australian Open. Haar eerste deelname in Melbourne werd niet wat ze ervan had verwacht. Ze verloor met 6-3, 6-1 van de Spaanse Sara Sorribes Tormo. "Dat was gewoon heel erg jammer."

Het was de vierde keer dat ze zich probeerde te plaatsen voor het hoofdschema van een Grand Slam-toernooi. "Je gaat op een gegeven moment wel wat verwachten van jezelf. De eerste keer dat je er staat is het fantastisch, maar nu wil je toch wel wat meer. In principe zat de loting mee. Dan ga je onbewust toch wel wat verwachten van jezelf. Je legt jezelf iets meer druk op. Omdat het natuurlijk een Grand Slam is." De wedstrijd viel echter behoorlijk tegen. "En daar baalde ik wel echt enorm van. Dat het op zo'n toernooi gebeurt is heel erg jammer."

In Australië speelde Burger één wedstrijd ter voorbereiding op de Grand Slam-kwalificaties. Dat was op het WTA-toernooi in Hobart, waar ze mee kon doen aan de kwalificaties, een onverwachte meevaller. " Ik had negen voorbereidingsdagen voor de Australian Open en het was de bedoeling om gewoon keihard te trainen, veel setjes proberen te spelen tegen andere speelsters en te wennen aan de temperatuur en het tijdsverschil. Maar toen bleek toch dat ik er in zou komen." Burger was blij verrast en zag het als een bonuswedstrijd. Eentje die ze goed begon, maar waarin ze uiteindelijk toch ruim verloor. De jetlag speelde haar naar eigen zeggen parten naarmate de wedstrijd vorderde.

"Het doel om een betere voorbereiding te hebben op de Grand Slams (beter dan in 2015, red.) is wel geslaagd. Het komt er nog niet uit, maar dat is denk ik een kwestie van tijd. Ik ga er vanuit dat dit uiteindelijk gaat lukken."

Het is één van de doelen in 2016, het halen van het hoofdtoernooi op een Grand Slam. Verder wil ze meer WTA-toernooien en grotere ITF-toernooien gaan spelen. Burger wil geen ranking plakken op haar ambities en doelen. "Ik ben gewoon bezig met m'n spel en ik wil me zoveel mogelijk verbeteren. En als het goed is, heeft dat tot gevolg dat ik hoger op de ranglijst kom."

Niet meer bang

Burger gaat in 2016 minder toernooien spelen dan in 2015. Vorig jaar speelde ze heel veel toernooien. "Dat was voornamelijk omdat ik aan mezelf wilde bewijzen dat ik dat lichamelijk aan kon. Dit heb ik goed doorstaan en ik heb nu het gevoel dat ik hier verder mee kan werken. Dat zal resulteren in iets minder toernooien", zegt Burger, die in haar jeugd vaak geblesseerd was en daardoor pas laat is begonnen met fysieke trainingen. "Dan ben je toch een beetje angstig. De afgelopen jaren is dat beetje bij beetje verbeterd. Afgelopen jaar heb ik aan mezelf laten zien dat ik het fysiek aankan. Nu weet ik: als ik een klein pijntje voel, dan is het niet meteen een blessure. Of ik kan er doorheen trainen of ik doe even een dag iets minder en dan ga ik gewoon weer door. Dat was voor mij wel echt iets dat ik nodig had. Dat ik op m'n lichaam kan vertrouwen."